می خواهم به داستان اعراب و اسرائیل از دید یک ایرانی نگاه کنم. سوال اینجاست: چرا ما که دشمن قسم خورده اسرائیل ایم؟ و آیا ما ایرانیها باید دوست اسرائیل باشیم یا دشمن آن؟ در سه قسمت به این سوال پاسخ میدهم. یک اینکه واقا کشور اسرائیل چگونه به وجود آمد. دو اینکه اگر شما یک اسرائیلی بودید چه می کردید. و سوم اینکه ما ایرانیها در منطقه خاور میانه چقدر با اسرائیل هم دردیم. ضمنا عرض کنم که من شخصا مثل خیلی از شما و مردم ایران و جهان ضد اسرائیل بودم و اسرائیل را غاصب و خون خوار می دانستم ولی چند ماه زندگی کردن در منزل یک خانم مسن و محترم اسرائیلی، تصویری از پشت ماه نیز به من نشان داد.
نگاه تارخی: افسانه غلط: همه می دانیم که مردم فلسطین رو زی خوب و خوش داشتند در کشور خودشان به نام فلسطین زندگی می کردند که ناگاه انگلیسیهای مادر مرده اسرائیلی ها به با هزار دوز و کلک به کونشان کردند تا مردم فلسطین همه بدبخت و آواره شوند.
شاید به یاد بیاورید که در کتاب تاریخ روزی ترکها امپراتوری بزرگی به اسم عثمانی داشتند که تا جنگ جهانی اول به سرزمینهای وسیعی حکومت می کرد. فلسطین؛ عراق، اردن، کویت، حتی بلغارستان و یوگوسلاوی و غیره همه برای ششصد سال بخشی از امپراتوری عثمانی بودند. بعد از جنگ اول جهانی کنترل این سرزمینها به دست انگلیس و فرانسه افتاد و تمام کشورهای مذکور توسط سازمان ملل تولید شدند. قابل توجه است که اسرائیل هم از همان زمان در لیست بود یعنی قدمت اسرائیل برابر قدمت فلسطین و عراق و اردن و ترکیه و غیره است. نه بیشتر نه کمتر.
افسانه غلط: اسرائیلی ها مردم فلسطین را بدبخت و فقیر و بیچاره کردند. اگر ماهم در ایران بعد از هزاران سال تمدن بدبخت و فقیریم، حتما کار انگلیس و آمریکاست و اگر مردم زیمباوه از گرسنگی میمیرند شاید آن هم کار استرالیاست. اصولا هیچ کس در سرنوشت خودش سهیم نیست. مردم فلسطین از همان اول فقیر و بیچاره بوند و هنوز هم همان فقیر و بیچاره های قدیم اند. اسرائیل آنها را فقیر و بیچاره نکرده بلکه کون گشاد و بی سوادی و بی فرهنگی آنها را فقیر و بیچاره کرده همانطور که دارد ما را فقیر و بیچاره می کند. آن بیچاره ها نفت هم نداشتند و ندارند. جالب است بدانید که اعراب فقط زمینهای خشک و بی آب و علف را به اسرائیلیها طبیعتا ارزان فروختند ولی یهودیان زرنگ و سخت کوش بودند و بیابانها به به مدرن ترین و زیبا ترین شهر ها بدل کردند اما اعراب مناطق تحت سلطه شان را همانطور که بود نگاه داشتند. فکر می کنید اگر اسائیلی وجود نداشت مردم فلسطین کشوری پیشرفته و ثروتنمند داشتند؟ برای گرفتن پاسخ به کشورهای فقیری که اسرائیل نزدیک به آنها نیست مراجعه کنید.
افسانه غلط: اسرائیل به مسلمانان سرزمینش ظلم میکند: جالب است که بدانید مسلمانان و اعراب در اسرائیل خیلی از ما ایرانیها خوش بخت ترند و حقوقی را که ما در خواب میبینیم وبرایش کشته و زندانی می دهیم را به صورت طبیعی دارند. اعراب مسلمان که در اسرائیل ماندند و قسمت قابل توجهی از جمعت اسرائیل را تشکیل میدهند از تمام حقوق شهروندی یک کشور مدرن برخوردارند حقوقی که باقی مسلمانان دنیا که در نزد دولتهای مسلمان زندگی می کنند فقط می توانند آرزو بکنند.
افسانه غلط: مشکل اسرائیل با مسلمانان و انسانهاست: مشکل اسرائیل فقط مشکلی است بین کشورهای عربی اطراف و اسرائیل بر سر زمین. هیچ کس این وسط به مردم توجهی ندارد. ما ایرانیها نمی دانیم که پس از جنگ کیپور تمام اعراب توافق نامه ای صادر کردند که آواره های فلسطینی را در خاک خود راه ندهند و هیچ آواره جنگی ای را به عنوان شهروند نپذیرند در حالی که همان موقع اسرائیل اعراب آواره را که در خاک اسرائیل بودند پذیرفت و آنها امروز شهروند اسرائیل هستند، پاسپورت اسرائیلی دارند و در دموکراسی و رفاه زندگی می کنند.
افسانه غلط: اسرائیل به دنبال کشور گشایی است: تعداد یهودیان دنیا آنقدر کم است که همان سرزمین اسرائیل برایشان کافی است. آنها دنبال زمین بیشتر نیستند فقط دنبال امنیت هستند. آرزوی اسرائیل رها شدن از شر مناطقی فلسطینی است در صورتی که بتواند امنیت مردم خود را تضمین کند. از آنجا که در اسرائیل دموکراسی حاکم است و اقتصادشان وابسته به تولید و سازندگی است، امنیت و آرامش مهم ترین نیاز است. شهری که هر روز قسمتی از آن به صورت انتهاری منفجر می شود، برای پیشرفت مناسب نیست و جلوگیری از نفوظ اعراب بمب گذار راحت نیست. ان شاء الله که سرزمینهایی مثل نوار غزه که در اشغال اسرائیل هست هم آرامش و صلح پیدا کنند و نه مردم آن سرزمینها کاری به اسرائیل داشته باشند و نه اسرائیل کاره به آنها.
افسانه غلط: اسرائیلیها با ایران و ایرانیها با اسرائیل مشکل دارند: برای بیش از دو هزار و پانصد سال (حتی در جریان جنگ دوم جهانی) یهودیان ایران را دوست خوب خود می دانستند و سابقه دشمنی این دو کشور (یا بهتر بگوییم ملت) در تاریخ به بیش از سی سال نمی رسد. ما ایرانیها این را هم نمی دانیم که هر ساله سالروز تاجگذاری خشایار شاه کبیر در بین یهودیها با شکوه جشن گرفته می شود که البته این سالروز را ما ایرانیها به تخممان هم برگذار نمی کنیم و در عوض خومان را در سالروز کشته شدن بعضی اعرب جر میدهیم.
افسانه غلط: اعراب مسلمان برادران و دوستان ما هستند و اسرائیلی ها دشمن ما: اشتباه ما اینجاست که اعراب مسلمان از جمله فلسطینیها فلانشان را هم به دست ایران نمی دهند. اگر از نردیک با اعراب آشنا باشید به راحتی می فهمید که عامه اعراب (مردمشان و نه فقط دولتهایشان البته قطعا انسانهای خوب و روشنفکر همه جا پیدا می شوند.) همیشه سودای نابود کردن ایران را داشته اند. آنها ایران را یک سرزمین کافر می دانند (اعم از اینکه دولت ما سعی در چسباندن خود به اعراب می کند) که به اعراب ظلم کرده و سرزمینهای اعراب (جزایر سه گانه و جدیدا خوزستان) را اشغال کرده و قصد نابودی اسلام را به تبلیغ شیعه دارد. به یاد دارید که فلسطینیها سالروز صدام سه روز عزای عمومی اعلام کردند. ضمنا خواندن سخنان سران عرب در اینترنت چندان مشکل نیست. البته نمی توان از اسرائیل هم انتظار داشت که کشوری که با تمام قوا نشان می دهد که سعی در نابودی اسرائیل دارد را دوست داشته باشد. ذکر همین نکته کافیست که تا قبل از سی سال پیش یک یهودی هم وجود نداشت که احتمال جنگ با ایران را مضحک و بی معنی نداند در حالی که بیش از هزار سال است که سرزمینهای عربی سودای تسخیر ایران را در سر می پرورانند که هنوز هم با پر رویی تمام نشان می دهند. هر چقدر هم که سران ایرانی از کونشان نوش جان می کنند محبتشان جلب نمی شود.
در حقیقت در منطقه خاور میانه ما همان شرایط اسرائیل را داریم و داشته ایم البته ما به هر زحمتی که بوده زنده مانده ایم و دوام آورده ایم تا اسرائیلیها چه کنند. شاید ما به آرزوی دیرینه (سی ساله) مان رسیدیم و اسرائیل را نابود کردیم و اعراب هم باز به آرزوی دیرینه (چند هزار ساله)شان رسیدند و ما را نابود کردند. چه دنیای زیبایی که اسلام در آن همیشه پیروز است.
لطفا برای لحظه ای تمام تصویرهایی که از تلویزیون دیده اید و احساسات شما را بر می انگیزد فراموش کنید. اگر چند دقیقه خود را جای یک اسرائیلی بگذازید بد ضرری نمی کنید شاید کمی هم واقع بین تر شوید. صاحبخانه اسرائیلی من از چهل سال پیش حرف می زند. زمانی که اسرائیلی ها در کلونیهایشان به سختی کار می کردند. زنانی که برای حفاظت از کودکانشن اسلحه به دست می گرفتند و از اعرابی که شبانه در حیاط خانه های مردم بمبهای کوچک می ترکاندند و دامهای یهودیان را می دزدیدند. از استرسهای جنگ برای کشور کوچکی که در میان میلیونها نفر که با نفرت عمیق در اولین فرصت آنها را قتل عام می کنند. از یوم کیپور که اسرائیلیها در دو روز یک چهارم جمعیتشان را از دست دادند. او از زنانی صحبت می کند که “شتر عنکبوتها” (زشت ترین عنکبوتهای زمین) را با دست خود از خانه دور می کردند و در زمینها و کارخانه ها شبانه روز تلاش می کردند تا سرزمینی که در آن زندگی می کنند را بسازند. بله عزیزم، هیچکس بدون مصرف هوش و تلاش سخت و بی وقفه پیشرفت نمی کنند. اگر اسرائیلی ها سرزمین ثروتند و پیشرفته ای دارند، آن را با تلاش سخت و خردمندی و تفکر ساخته اند نه با نفرت و دعا و خواب و فروش نفت. نه با دروغ و عوام فریبی و نه با وعده های تو خالی.
